ششصد وشصتمین نشست کارگاه دوشنبه یازدهم تیرماه1397

از لابه لای پری وشانی که تابستان را به اتاقهای خنک وآرام فرهنگسرا پناه آورده اند می گذری تا برسی به فضای پر اتفاق کلاس103.صندلی های دسته داری که تو را تا 13 سالگی بالا میبرند وانگشت اشاره ات را برای گفتن لفظ مقدس «اجازه» یله می کنی.می نشینی واهالی کم کم برای رهایی از روز مرگی ها می آیند.می آیند تا یادشان برود که این روزها سیاهی از سیاهی زاده می شود وسپید سیاه می زایدو آسمان هم.

می نشینند به تعارف کتاب هایی که خوانده اند.که فلانی اگر پانزده بار باز نشر شد محصول فکر ناب واتفاق درخشانی است که در داستانش افتاده است نه از لابی فلان کسک وبهمان کسک!

این روزها هوا به شدت وناجوانمردانه گرم است وفضای داستانی کارگاه کمی سرد.خانم سدیدی داستانی می خواند مثل همیشه روان وآرام.بی تکلف وساده .آدم دلش می خواهد زیاد بشنود این روزها تا کمی حال دلش خوب شود.در ادامه خانم علیزاده که حالا دیگر سری دارد بین سرهای داستانی شهر مهمان میکند اهالی را .و چه خوب .باید دل بزند به دریای متلاطم این روزهای بازار نشر